هرگز فکرش را نمی کردم در کمتر از دو سال زندگی و آینده ام را به باد دهم و در حسرت اینکه چرا اکنون مثل دیگران نیستم بسوزم.

همه چیز خوب پیس می رفت . تنها فرزند خانواده بودم . هیچ چیز کم نداشتم در ناز و نعمت کامل در خانواده ای شیک و قشنگ در شمال تهران زندگی می کردیم . پدرم یک شرکت واردات و صادرات دارد و مادرم هم خانه دار است .

دوران ابتدائی و راهنمایی را با نمرات خوب پشت سر گذاشتم و وارد دبیرستان شدم و همان روز های اول شروع سال تحصیلی با چند نفر از همکلاس ها دوست شدم .

کلاس جالبی بود . تقریبا جو کلاس در اختیار دوستانم نوید و نریمان بود و هر چه آن ها می گفتند و  بقیه مجبور به اطاعت بودند .

انحراف با سیگار و عکس مبتذل شروع شد و بعد با فیلم و سی دی های رایانه ای گسترش بیشتری پیدا کرد .

بدین ترتیب وضعیت درسی ام هم روز به روز بد و بدتر می شد چرا که سر کلاس به درس گوش نمی دادم و وقتی هم که به خانه می آمدم با فیلم سرگرم می شدم . اکثرا مادرم در خانه نبود . او به کلاس های مختلف ورزشی و هنری می رفت و تقریبا کمی زود تر از پدرم به خانه می آمد.

وقتی مادرم از وضعیت درسی ام مطلع شد خیلی تعجب کرد . اصلا با سال های قبلم قابل مقایسه نبود . کلی گریه کرد و خودش را زد . ولی به نتیجه نرسید و تنها با قولی که به او دادم آرام شد و قرار شد به پدرم چیزی نگوید تا من جبران کنم .

اما ترم های تحصیلی گذشت و من نتواستم جبران کنم و مشروط شدم .

وقتی پدرم از موضوع مطلع شد کمی بد و بیراه به من گفت و بعد هم با من قهر کرد و دیگر هیچ وقت مثل سابق به من توجه نمی کرد و تقریبا مرا رها کرد .

سال بعد وضعیت بد تر شد . به عناوین مختلف و در فرصت هایی که پیدا می کردیم از مدرسه خارج می شدیم و به داخل شهر می رفتیم و با ماشین چرخی می زدیم .

طوری برنامه ریزی کرده بودیم که هر روز یک نفر ماشین پدر یا مادرش را بیاورد و بدین ترتیب هر روز ماشین داشتیم .

خیلی طول نکشید که با سه دختر به نام های نوشین ، آذر و آزیتا که هر کدام یکی دو سال لز ما بزرگتر بودند دوست شدیم . آن ها هم بچه محصل بودند و اوایل آشنایی چند دقیقه ای بعد از تعطیل شدن از مدرسه توی خیابان گشتی می زدبم ولی این مدت کم کم بیشتر و بیشتر شد تا جایی که آن ها هم از مدرسه به عناوین مختلف بیرون می آمدند . حتی بعضی وقت ها به اسم کلاس فوق العاده از خانه خارج می شدند و با هم به سینما و پارک می رفتیم .

یکی دو ماهی ارتباط همچنان بر قرار بود تا اینکه چند روزی هر سه دختر سر قرار نیامدند . خیلی تعجب کردیم ، تا حالا سابقه نداشت که بدون خبر نیایند . یک روز ظهر با ماشین جلو مدرسه آنان رفتیم تا ببینیم چرا سر قرارا نمی آیند و فکر کردیم شاید دوستان جدیدی پیدا کرده اند و به خاطر همین دیگر از ما خبری نمی گیرند . کنار خیابان ایستاده بودیم که یک اتومبیل گشت نیروی انتظامی از کنار ما گذشت و رفت و چند لحظه بعد برگشت . دلم فرو ریخت . به بچه ها گفتم نکنه لو رفته باشیم ؟!

آن ها هم مرا دلداری دادند و گفتند : نه بابا اینها همیشه گشت می زنند و تا حالا به ما گیر نداده اند .

وقتی یکی از ماموران جلو آمد و از ما سوال کرد که چرا انجا ایستاده ایم ، احساس کردم صدای قلبم را می شنود .

به او گفتیم که منتظر یکی از دوستان هستیم و با آمدن او خواهیم رفت .

مامو نیروی انتظامی یک ساعت در کنار ما ایستاد و در آخر هم گفت : پس کو این دوستی که می گفتید ؟

بعد هم ما را از ماشین پیاده و سئار ماشین خودشان کرد .

وقتی وارد کلانتری شدیم  یکی از بچه ها پدر یکی از دختر ها را شناخت و گفت : بچه ها بابای نوشین هم اینجاست ! گفتیم خوب شاید کاری دارد . با نگرانی گفت : آخر پدر آذر و آزیتا هم اینجا هستند . معلوم است که قضیه مربوط به ماست .

خیلی وحشت کردیم مخصوصا وقتی که تک تک باز جویی شدیم و باز پرس از ما خواست که اعتراف کنیم ما برای آن ها مشکل درست کرده ایم .

برای اولین بار در زندگی همچون یک زن داغدیده گریه می کردم اما فایده ای نداشت .هر سه نفر را به دادگاه فرستادند و در انجا نیز قاضی پرونده از ما خواست که بنویسیم اشتباه کرده ایم .

فکر می کردیم با نوشتن این جمله کار تمام می شود ولی وقتی قاضی خطاب به نگهبان گفت  : به آن ها دستبند بزنید و به زندان ببرید . نمی دانید که چه حالی شدیم .

وقتی خانواده های ما در جریان قرار گرفتند به قدی عصبانی و ناراحت شدند که با درگیری آن ها در دادگاه و با قاضی ، حکم به بازداشت تا زمان دادگاه تبدیل شد .

دو ماه در زندان بودیم و بعد برای بار دوم به دادگاه رفتیم و حکم قطعی مبنی بر تحمل 99 ضربه شلاق برای هر شش نفر و ازدواج دایم ما سه نفر با آن سه به اصطلاح دختر صادر شد .

هیچ راهی دیگری نداشتیم بهای سنگین برای یک خوشگذرانی و ندانم کاری بود .

بعد از تحمل 99 ضریه شلاق به عقد نامه و مهریه ای سنگین ، شرمسار و سر افکنده به خانه هایمان رفتیم .

روز ها ، هفته ها و حتی ماه ها خانه ما ماتمسرا شده بود . فکر کنم اگر من مرده بودم والدینم این قدر عزادار نمی شدند که با این واقعه شدند .

من و دوستانم تحمل زندگی با زنی اینچنین را که مطوئن بودیم با دیگران هم دوست بوده نداشتیم ، اما خانواده آن ها شدیدا پیگیری می کردند که مراسم عروسی را بر پا و زندگی مشترک را شروع کنیم .

ما تصمیم گرفتیم آن ها را تهدید به مرگ کنیم که همین مساله باعث شکایت آن ها و بازداشت مجدد ما شد .

در دادگاه به قاضی گفتیم تا به سر بازی نرویم حاضر نیستیم رسما زندگی با چنین زنانی را شروع کنیم .

حالا قرار است چند روز دیگر آزاد شویم و به خدمت سر بازی برویم و بعد به اصطلاح زندگی مشترک را شروع کنیم . واقعا نمی دانم بعد از دو سال خدمت چه خواهد شد .

تازه فهمیدم چرا در آداب و سنن ما رابطه قبل از ازدواج دو جوان و دوستی های خیابانی را مطرود می دانند .

ای کاش حداقل کمی به این اداب توجه می کردیم و یک عمر بد بختی و بیچارگی را نمی پذیرفتیم .

در 14 سالگی اولین خواستگار برام آمد که پسر خاله ام بود و خانواده ام بدون هیچ مشکلی قبول کردند و نامزد شدیم . یک سال نامزد  ماندم و در طی این یک سال خیلی با هم خوب و خوش بودیم و همدیگر را دوست داشتیم بعد از یک سال عروسی کردم و به خانه بخت رفتم . اوایل زندگی در کنار خانواده شوهرم و با آن ها زندگی می کردم تا اینکه بعد از پنج سال خداوند فرزندانی دو قلو به ما عطا کرد که یکی دختر و دیگری پسر بود . مدتی از متولد شدن فرزندانم می گذشت که از خانواده شوهرم جدا شدیم و در یکی از محله های جنوب تهران مستاجر شدیم. بعد از پنج سال مستاجری ، شوهرم با برادرانش در همان اطرافی که مستاجر بودیم زمینی خریدند و آن را با زحمت ساختیم.

دو سال بعد نیز فرزندانی دوقلو به دنیا آوردم و در فاصله کمی فرزند پنجم  نیز به دنیا آمد . با داشتن پنج فرزند زندگی خوشی داشتیم و در کنار هم خوشبخت بودیم ، تا اینکه یک روز به منزل یکی از بستگانم رفتم و دیدم که چند بچه با سر و وضع نا مناسب توی حیاط هستند . از صاحب خانه پرسیدم که اینها کی هستند ؟ چرا این قدر نا مرتب هستند ؟ در جواب من گفت: زن " آقا صفدر " مستاجر جدید ما مدت سه سال است که شوهر و فرزندانش را ترک کرده و به منزل پدرش رفته است ، و بچه ها کسی را ندارند که به آن ها رسیدگی کند من هم  به زحمت به بچه های خودم می رسم چه برسد به آن ها . از روی دلسوزی از آن به بعد هر از گاهی به بچه ها سر می زدم و حتی لباس های آن ها را شستم و به آن ها نیز رسیدگی می کردم ، همین رفت و آمد ها باعث شد که صفدر برای من درد دل کند و از مشکلات زندگیش بگوید . آن قدر داستان زندگیش زا برایم سوز ناک تعریف  کرد که دلم به حالش سوخت و ار آن به بعد رفت و آمد های من دو چندان شد.

صفدر بعضی وقت ها از فرصت استفاده می کرد و نسبت به من براز علاقه نشان می نمود. کم کم نسبت به زندگی خودم و فرزندان و همسر زحمتکشم بی توجه شدم و اصلا به آن ها رسیدگی نمی کردم . در زندگیم اختلاف افتاد ، شوهرم مرتب مرا سرزنش می کرد و بار ها به من می گفت که فریبا تو این طوری نبودی نمی دانم چرا نسبت به زندگی و بچه ها بی علاقه و سرد شده ای؟ اما من گوشم به این حرف ها بدهکار نبود . تا اینکه یک روز شوهرم جریان را به خانواده ام اطلاع داد ، برادر بزرگم به منزل ما آمد و به من گفت : فریبا تو با داشتن پنج فرزند بعید است که این قدر نسبت به شوهر و فرزندانت بی علاقه شوی تو که این طوری نبودی یکدفعه چی شده کع از ان رو به آن رو شده ای ؟ من جوابی نداشتم به این خاطر بهانه آوردم که چه و چه ...

یک روز برای تعویض شناسنامه ها به ثبت احوال رفته بودم که متوجه شدم صفدر به دنبال من به آنجا آمده است . بعد از سلام و احوالپرسی پرسیدم که شما اینجا چکار می کنید که در جواب گفت کاری داشتم و بعد ادامه داد ، اگر برای تعئیض شناسنامه آمده ای من آشنا دارم و کار شما را سریع انجام می دهد . از آنجا بیرون آمدیم صفدر خیلی اصرار داشت که مرا به خانه برساند اما من ترسیدم که مبادا یکی از بستگانم متوجه شود ، اما صفدر خیلی اصرار کرد به همین خاطر من هم قبول کردم و سوار ماشین شدم و همراه او به خانه رفتم.

همسرم در خانه خیلی عصبانی و ناراحت منتظر من بود همین که مرا دید با پر خاشگری از من پرسید : تا حالا کجا بودی ؟ من هم که خیلی ترسیده بودم گفتم : چرا ناراحتی ، رفته بودم ثبت احوال شناسنامه ها را عوض کنم . بعد شوهرم آرام شد و گفت : خب حالا چیزی درست من تا بخوریم. بعد از خوردن ناهار دیدم شوهرم چیزی نگفت و من هم خیالم راحت شد . چند روز بعد که باز هم به ثبت احوال مراجعه کردم ، چون صفدر از قبل اطلاع داشت در آنجا منتظر من بود بعد از انجام دادن کار های اداری صفدر باز هم پیشنهاد کرد با هم برویم و چون ترسم کمتر شده بود قبول کردمو با صفرد به راه افتادیم مدتی با هم گشتیم و آب میوه ای خوردیم ] بعد از جند ساعتی که با هم بودیم به منزل برگشتم . شوهرم از سرکار به منزل آمد من هم یک غذای ساده درست کردم و برای او آوردم !

از آن روز به بعد کگار من شده بود به بهانه های مختلف از خانه بیرون رفتن و با صفدر گشتن . در طی این مدتی که با هم بودیم صفدر سعی می کرد مرا از زندگی سرد کند و وعده های رویائی به من می داد . کاری کرده بودم که آمال و آرزو هایم را در زندگی به صفدر می دیدم.

این مسایل باعث شده بود در زندگی من چنگ و ستیز بوجود بیاید و زندگی به کام بچه ها و شوهرم تلخ شود و دیگر آسایشی در زندکی ما وجود نداشت و حتی بعضی وقت ها بچه ها را به باد کتک می گرفتم و ان قدر می زدم که طفلک بچه هایم چیزی به پدر شان نگویند و من هم در خانه اختلاف زیادی به وجود آوردم تا شوهرم نرا طلاق بدهد و حتی بار ها موقع دعوا به او می گفتم که باید طلاقم بدهی اما بر خلاف میل من ، شوهرم همیشه می گفت بمیری هم طلاقت نمی دهم و از طرفی هم صفدر مرا در تنگا قرار داده بود و می گفت اگر از شوهرت طلاق نگیری تمام ماجرا را به خانوادت می کویم .

من هم چون واقعا ترسیده بودم خیلی تلاش کردم که شوهرم مرا طلاق بدهد اما این طور نشد تا اینکه صفدر موضوع قتل شوهرم را در میان گذاشت ولی من مخالفت کردم و گفتم هیچ وقت دست به این عمل کثیف نمی زنم اگر کسی بفهمد دیگر آبرویی برای من باقی نمی ماند . صفدر گفت ، مطمئن باش که کسی بویی از این ماجرا نخواهد برد . اما من باز هم مخالفت نمودم و خیلی اصرار کردم که این کار را نکند ولی صفدر مرا نیز تهدید می کرد .

بالاخره تسلیم خواسته های شیطانی صفدر شدم و قرار شد طبق نقشه به همراه فرزندانم جشن تولد بچه خواهرم بروم ، قرار شد بچه ها را در منزل خواهرم بگذارم و به بهانه ای به خانه برگردم و با صفدر نقشه کثیف خود را عملی کنیم . بچه ها را گذاشتم و به بهانه برداشتن کلید به منزل بازگشتم صفدر هم پشت سر من وارد خانه شد شوهرم خواب بود و دیگر هم بیدار نشد.

من و صفدر یک سال یعد یا هم ازدواج کردیم . او ولگرد و بیکار و معتاد بود .مدام با من دعوا می کرد و مرا کتک می زد . یک روز روی من نفت ریخت و مرا آتش زد . من هم وقتی از بیمارستان مرخص شدم به کلانتری رفتم و همه چیز را گفتم و صفدر باز داشت شد.